Στο θέμα αυτό εμπλέκονται προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές, που απευθύνονται σε ειδικά γραφεία για τη συγγραφή προπτυχιακής ή μεταπτυχιακής εργασίας που απαιτείται για την απόκτηση των αντίστοιχων τίτλων ή ακόμη και διδακτορικής διατριβής. Τα γραφεία αυτά λειτουργούν ανοιχτά σε μια “γκρίζα ζώνη νομιμότητας” και διαφημίζουν τις υπηρεσίες τους στο διαδίκτυο. Δεν πρόκειται για αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, αφού είναι γνωστό ότι αντίστοιχα γραφεία λειτουργούν και στο εξωτερικό.
Το φαινόμενο αυτό συνιστά μείζονα ακαδημαϊκή απάτη που, δυστυχώς, δύσκολα εξακριβώνεται, ακόμα και με τις δυνατότητες που παρέχουν σήμερα οι υπάρχουσες εφαρμογές λογισμικού, καθότι συνήθως είναι αδύνατη ή ιδιαίτερα δύσκολη η απόδειξη ότι κάποιος άλλος και όχι ο υπόχρεος φοιτητής εκπόνησε την εργασία. 520
Πάντως, αντικρούοντας τις υπερβολές και γενικεύσεις που απαξιώνουν το έργο των ελληνικών Πανεπιστημίων, σημειώνουμε ότι -όπως γνωρίζουν πολύ καλά οι παροικούντες- ΔΕΝ «αγοράζεις εύκολα μεταπτυχιακό με 1.000 ευρώ στην Ελλάδα» [2]. Εκείνο που αγοράζεται και αποτελεί όπως αναφέραμε μείζον ακαδημαϊκό παράπτωμα, είναι μια εργασία -πτυχιακή ή μεταπτυχιακή- η οποία βέβαια είναι μια από τις σημαντικές προϋποθέσεις για την απόκτηση του προπτυχιακού ή μεταπτυχιακού τίτλου και έχει συνήθως ιδιαίτερη βαρύτητα στον υπολογισμό του βαθμού του τίτλου σπουδών.
Λογοκλοπή είναι η «παράνομη οικειοποίηση» και «κλοπή και δημοσίευση» ενός άλλου συγγραφέα «της γλώσσας, των σκέψεων, των ιδεών, ή εκφράσεων» και της εκπροσώπησης αυτών ως αρχικής εργασίας κάποιου (βλ. [3]). Η αυτούσια αντιγραφή ή μεταφορά τμημάτων (συχνά όχι εκτεταμένων) κειμένου από αλλού συνιστά επίσης λογοκλοπή και είναι δυνατό να παρατηρείται και σε κείμενα που πραγματεύονται πρωτότυπα αποτελέσματα ή περιέχουν πρωτότυπη ανάλυση ή συζήτηση.
Ας σημειωθεί ότι η λογοκλοπή δεν σχετίζεται απαραίτητα με την εμπορία των εργασιών, αφού συνήθως τα γραφεία που παρέχουν τέτοιες υπηρεσίες εγγυώνται την απουσία λογοκλοπής στην παραδοτέα εργασία.
Δυστυχώς, το φαινόμενο της λογοκλοπής παρουσιάζεται από το Γυμνάσιο/Λύκειο και πολλές φορές το γνωρίζουν οι καθηγητές τους, χωρίς όμως να το αντιμετωπίζουν. Οι ρίζες όμως του φαινομένου πρέπει να αναζητηθούν στον εκπαιδευτικό πολιτισμό που αναπτύσσεται ήδη από το Δημοτικό, όπου η σύγχρονου τύπου “ευγενής άμιλλα”, δηλαδή ο ισοπεδωτικός μη-ανταγωνισμός του “δέκα σε όλους” και της ήσσονος προσπάθειας – απόνερα των καταστροφικών εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων της δεκαετίας του 1980(!) – διαμορφώνει συνήθως μη αναστρέψιμες νοοτροπίες στις νεαρές προσωπικότητες και τις οικογένειές τους.
Όσον αφορά τα δημοσιεύματα για εκτεταμένη λογοκλοπή, που φέρεται να υπάρχει στη διδακτορική διατριβή του Περιφερειάρχη Αττικής κυρίου Πατούλη, η οποία έχει εγκριθεί από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, σημειώνουμε ότι:
Ενίοτε παρατηρείται το φαινόμενο Πανεπιστημιακοί Καθηγητές να μη βαθμολογούν (γραπτά εξετάσεων, εργασίες) οι ίδιοι, αλλά να αναθέτουν τη διόρθωση σε συνεργάτες τους. Παρόλο που δεν είναι καθόλου κακό να διορθώνουν εργασίες, γραπτά κλπ υποψήφιοι διδάκτορες, κάτι που άλλωστε είναι κοινή πρακτική σε πολλά Πανεπιστήμια του εξωτερικού, για να λειτουργήσει σωστά το σύστημα της βαθμολόγησης (και από «τρίτους») απαιτούνται συγκεκριμένα εχέγγυα. Τέτοια εχέγγυα είναι (α) να κατατίθενται οι ενδεικτικές απαντήσεις (ή ο οδηγός βαθμολόγησης – rubric- για εργασίες) πριν τις εξετάσεις, και (β) να υπάρχουν όλα τα εχέγγυα αντικειμενικής και δίκαιης βαθμολόγησης (π.χ. external examiners, διαφανής διαδικασία ανώνυμης επαναξιολόγησης γραπτού/εργασίας από εξωτερικό κριτή, κλπ). Δυστυχώς, τέτοιες πρακτικές σπάνια ακολουθούνται σε ελληνικά Πανεπιστήμια.
Ως ΠΡΩ.ΠΑΙΔΕΙ.Α θεωρούμε ότι όλα τα θέματα παραβίασης της ακαδημαϊκής δεοντολογίας πρέπει να αντιμετωπίζονται από τα ίδια τα Πανεπιστήμια. Καλούμε τις ηγεσίες των ιδρυμάτων μας (Πρυτάνεις & Συγκλήτους) να ενεργοποιήσουν τις διαδικασίες εφαρμογής των κανόνων της ακαδημαϊκής δεοντολογίας, καθώς και της επιβολής των σχετικών κυρώσεων σε όποιους, καθηγητές ή φοιτητές, την παραβιάζουν.
Η επιμελής και σχολαστική παρακολούθηση κατά τη διάρκεια της εκπόνησης εργασιών και διατριβών από τον Επιβλέποντα Καθηγητή, η προσεκτική και σε βάθος εξέταση από την Τριμελή (και/ή Επταμελή) Επιτροπή, καθώς και η επιβολή αυστηρών κυρώσεων είναι μέτρα που μπορούν να περιορίσουν αισθητά φαινόμενα παραβίασης της δεοντολογίας.
Οι κυρώσεις θα πρέπει να περιλαμβάνουν την ακύρωση πτυχίων, την αποβολή φοιτητών και την αυστηρή τιμωρία καθηγητών, ανάλογα με τη βαρύτητα της παράβασης. Αντίστοιχοι κανόνες πρέπει να καθιερωθούν για τη λογοκλοπή (plagiarism) επιστημονικών κειμένων καθώς και για την αντιγραφή στη διάρκεια των εξετάσεων.
Μερικά ειδικότερα μέτρα που η διεθνής εμπειρία έχει αποδείξει ως αποτελεσματικά είναι:
Επιπλέον των μέτρων πολιτικής εντός των Πανεπιστημίων, προτείνουμε:
Όταν επικαλούμαστε την Αριστεία, απλά εννοούμε την Αριστεία, τίποτα περισσότερο, όμως και τίποτα λιγότερο!
Εκ μέρους του Διοικητικού Συμβουλίου
Καθηγητής Νικόλαος Μ. Σταυρακάκης Δρ. Μιχάλης Καθαράκης
Πρόεδρος Γενικός Γραμματέας
Αναφορές:
[1] “Σε έξαρση λογοκλοπή και εμπορία εργασιών στα ΑΕΙ” ΤΟ ΒΗΜΑ, Παπαματθαίου Μάρνυ, 01.04.2022
[2] Αποκάλυψη: Στην Ελλάδα αγοράζεις εύκολα μεταπτυχιακό με 1.000 ευρώ από εταιρεία που τα γράφει!
[3] https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%80%CE%AE